Podstawowa wiedza o Formule 1

Sezon 2010 w formule 1 przyniósł ze sobą kolejną rewolucję. Otóż podczas wyścigu obowiązuje zakad tankowania bolidów. Zatem do wyścigu auta ruszają z maksymalnym obciążeniem paliwem. Podczas kwalifikacji kierowcy na pokładzie mają niewielką ilość paliwa, ze względu na to, aby bolid był jak najlżejszy co musi się przełożyć w jak najlepszy czas pomiarowego okrążenia. Od czasu w sobotnich kwalifikacjach zależy pozycja startowa zawodnika w niedzielnym wyścigu Grand Prix. Zatankowane „pod korek” podczas niedzielnego wyścigu bolidy, są początkowej części wyścigu wolne, jeżeli w realiach formuły 1 można użyć słowa wolne. Bolidy f1 nawet zatankowane w pełni, od zera do stu kilometrów na godzinę rozpędzają się w czasie 2,5 sekundy. Kolejną setkę osiągają również w tym samym czasie. W raz z czasem trwania wyścigu, bolidy uzyskują co raz lepsze prędkości, ze względu na ubywania paliwa. Podczas jednego okrążenia bolidy tracą na wadze około 2 kilogramów.

Ówczesne bolidy formuły 1 są konstrukcjami piekielnie szybkimi. Wzrost szybkości musi być przełożony na wzrost bezpieczeństwa zawodnika znajdującego się wewnątrz bolidu. FIA przeprowadza skrupulatne testy tzw. Klatki życia, czyli tej części bolidu, w której znajduje się kierowca. Dzięki temu w formule 1 już od wielu lat nie miała miejsca śmierć zawodnika na torze. Doskonałym dowodem na stopień bezpieczeństwa bolidu f1 był koszmarnie wyglądający wpadek naszego rodaka Roberta Kubicy w kanadzie w 2007 roku. Podczas tamtego gp, jadący w śrdoku stawki Polak podczas próby wyprzedzania uderzył swoim bolidem w betonową ścianę z prędkością 230 km/h, następnie koziołkując i uderzając w kolejną ścianę po przeciwnej stronie toru. Na pierwszy rzut oka śmiało można było stwierdzić, że Kubica co najmniej poważnie ucierpiał w wypadku, niejeden na pewno pomyślał, że polak nie żyje. Tymczasem po tym katastrofalnym wypadku nasz rodak skręcił jedynie lekko kostkę.

Pierwszy z tych elementów, niezwykle istotny w sferze bezpieczeństwa. Wiadomo, że formuła 1 jest dyscypliną niezwykle prestiżową a co za tym idzie, niezwykle drogą. Kask zawodnika formuły 1 jest wykonany z niezwykle wytrzymałych na uderzenia i temperaturę materiałów. Cena ochrony głowy kierowcy formuły jeden oscyluje w granicach 15 tysięcy euro. Tak, to nie żart, przeliczając to na naszą walutę można powiedzieć, iż kask kierowcy kosztuje tyle samo ile nowy średniej klasy samochód. Jeżeli myślicie, że to dużo to jesteście w błędzie. Przejdźmy do drogiego gadżetu- kierownicy bolidu f1. Kierownica to podstawowe urządzenie w bolidzie, dzięki niej kierowca jest w stanie zmieniać biegi, kontrolować obroty silnika, kontrolować stan paliwa, ustawiać balans hamulców oraz wykonywać jeszcze szereg ważnych czynności podczas wyścigu. Teraz uwaga, kierowca zawodnika f1 kosztuje ponad 30 tysięcy euro. Jest to cena astronomiczna. Po przyjęciu tej informacji wyobraź sobie, że niezadowoleni z siebie kierowcy, najczęściej po wypadku ciskają z całej siły kierownicami o ziemie!

Są to jedne z najbardziej pożądanych i dających przewage nad innymi ustawienia w konstrukcji bolidu. Każde auto w formule 1 otoczone jest niezwykle pomysłowym rozwiązaniem w postaci pakietu aero. Sezon 2009 to wielka rewolucja w systemie budowy bolidu. Dotchczas bolidy były obudowane wieloma lotkami, opływowymi elementami zmniejszającymi przepływ powietrza w czasie jazdy. FIA zauważyła, że takie ustawienia utrudniają manewry wyprzedzania. Zatem od 2009 roku pakier aero zostaje okrojony, spowodowało to kompletną zmianę wyglądu bolidów f1. Dzisiejsze bolidy posiadają pogromne spojlery przednie zwane inaczej skrzydłami, które podczas jazdy kierowca może regulować w zależności od własnych potrzeb. Tylni spojler w bolidzie f1 jest stosunkowo wąski, lecz bardzo długi. Jest to niesamowita rewolucja, budząca wiele kontrowersji w kibicach f1. Kibice widząc konstrukcje po rewolucji przed sezonem 2009 sceptycznie przyjęli nowy wygląd bolidów, były one zwyczajnie mało atrakcyjne z wyglądu. Jednak pesymizm kibiców przebiły właściwości jezdne aut formuły 1.

Od kilku lat jedynym dostawcą opon do formuły 1 jest firma Bridgestone. W sezonie 2009 powrócono do wielu latach przerwy do opon typu slick, mianowicie są to opony, na których nie występuje bieżnik. Oczywiście jest to opona tylko i wyłącznie na suchy tor. W przypadku opadów deszczu kierowcy używają opon przejściowych, bądź podczas silniejszych opadów opon deszczowych pełnych. W sezonie 2010 występują 4 typy mieszanek opon. Na każde grand prix Bridgestone dostarcza dwa rodzaje mieszanek, z tym, że nie mogą to być mieszanki sąsiednie. I tak na każdy wyścig kierowcy mają do wyboru opony z mieszanki twardej oraz miękkiej. Mieszanka twarda to opona, na której zawodnik jest w stanie przejechać duży dystans. Jej wadą jest stosunkowo długi czas rozgrzewania i łapania przyczepności na torze. Mieszanka miękka to opona, dzięki której kierowca jest w stanie wykonać niewiele okrążeń. Za to jej wielkim plusem jest to, że szybko się rozgrzewa i łapie przyczepność. Dodatkowo czasy uzyskiwane przez kierowców na miękkiej miszance są dużo lepsze.

Tytuł akapitu budzi wiele kontrowersji. Bo jak odpalić auto bez rozrusznika, popchnać bolid Az silnik zaskoczy? Niezupełnie. Bolidy formuły 1 posiadają miejsce na rozrusznik, z przedniej części. Rozrusznik wkłada się tam tylko w momencie odpalania silnika, następnie od razu się go wyciąga. Oczywista sprawą staje się to, jeżeli kierowca zgasi silnik w trakcie wyścigu, nie będzie on w stanie samodzielnie uruchomić swojej jednostki napędowej. Nawet przy zjeździe na podbocze i pomocoy porządkowych w odpaleniu silnika, kierowca nie może kontynuować jazdy. O stałe obroty silnika troszczą specjalne urządzenia elektroniczne, nie pozwalające na zatrzymanie się motoru. Odnośnie silników, należy wniśc ciekawostkę, że kręcą się one w granicach 18 tysięcy obrotów na minutę. Są to więc niezwykle wyżyłowane jednostki. Coś za coś, jedna jednostka napędowa swój maksymalny zasięg ma wyznaczony na dwa i pól tysiąca kilometrów.

Wyścig formuły 1 nie może trwać dłużej niż dwie godziny, jego minimalna długość musi wynosić 305 km. W przypadku wyjazdu na tor samochodu bezpieczeństwa, który niewątpliwie zmniejsza tempo wyścigu, kiedy zawodnicy nie zdążą przejechać całej długości wyścigu, dyrektor wyścigu ma obowiązek zakończyć wyścig po upływie dwóch godzin. Takie przypadki obserwujemy najczęściej na ulicznym torze w Monte Carlo. Tor ten jest najkrótszym obiektem w kalendarzu mistrzostw świata formuły 1. Właśnie tam w przypadku wyjazdu na tor samochodu bezpieczeństwa, dyrekcja wyścigu ze względu na bark czasu decydowała się na ukończeniu wyścigu po dwóch godzinach. Taka sytuacja może wystąpić również przez niekorzystne warunki meteorologiczne. Dyrekcja zatrzymuje bolidy na prostej startowej powodu biegnącego czasu zawodnicy nie zdążą przejechać całości dystansu, wtedy to ogłasza się zakończenie rywalizacji po upływie dwóch godzin.

Konstruktor w światku formuły 1 to, koncern bądź prywatna manufaktura, która wytworzyła własna płytę podłogową danego bolidu. W skład bolidu wchodzi ogromna liczba elementów różnych marek. Począwszy od silników, poprzez układu wydechowe, hamulce, skrzynie biegów, na ponadsetce sensorów odpowiadających za telemetrie kończąc. Jednak ekipa, która wygrywa w mistrostwac świata konstruktorów, to stajnia, która wyprodukowała daną płytę podłogową. Nie ważne są pochodne elementy bolidu, FIA jako konstruktora przyjmuje wytwórce indywidualnej płyty podłogowej. Tytuł mistrza świata konstruktorów otrzymuje ekipa, której kierowcy łącznie zbiorą największą ilośc punktów w klasyfikacji generalnej mistrzostw świata formuły 1. Płyty podłogowe tworzona są przez inżynierów zespołów f1. Inżynierowie Ci mają podane konkretne wytyczne dotyczące budowy płyty, starają się oni wybrnąć z tego zadania tak, aby późniejsza konstrukcja była jak najbardziej konkurencyjna w stawce.

Aby otrzymać organizację Grand Prix należy przede wszystkim posiadać tor mogący obsługiwać formułę 1. Tor ten musi przejść odpowiednią homologacje, za proces ten odpowiedzialna jest specjalna ekipa z FIA. Warunki otrzymania wyścigu f1 są bardzo trudne a warunki, jakie spełnić musi określony obiekt są bardzo rygorystyczne. Obiekt taki musi się wykazać bardzo wysokim poziomem bezpieczeństwa, zarówno dla zawodników jak i dla kibiców. W kalendarzu mistrzostw świata znajdujemy tory bardzo różnorodne. Od tych najbardziej nowoczesnych znajdujących się w Turchi, Bahrajnie czy Malezji po te klasyczne, najbardziej prestiżowe czyli tor w Monte Carlo na którym rozgrywany jest najbardziej widowiskowy wyścig o GP Monaco. Po sukcesie naszego rodaka Roberta Kubicy w formule 1 pojawiły się pomysły budowy w Polsce toru F1. Może zaistniały projekt dokona się kiedyś zrealizowania i nasz kraj będzie gościł stawkę kolorowych bolidów.

Tym tytułem nazywali będziemy każdy z wyścigów w serialu formuły 1. Jako pierwszy miano Grand Prix nosił wyścig, który odbył się w 1906 roku we Francji na gorzele Mans. Grand Prix jest niezwykle prestiżowym przedsięwzięciem, na które realizacje pozwolić sobie mogą tylko i wyłącznie profesjonalnie przygotowane obiekty. W obecnym kalendarzu formuły 1 mamy 19 wyścigów Grand Prix. I tak w kolejności, sezon 2010: pierwszy wyścig to GP Bahrajnu, następnie kierowcy przenoszą się do Australii, kolejne wyścigi odbywają się w Malezji i Chinach. Następnie stawka f1 odwiedza Hiszpanię, Monte Carlo, Turcję oraz Kanadę. Następne w kolejności są wyścigi w Walencji, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Na Węgrzech, w Belgii. Później f1 przenosi się do tzw. Świątyni prędkości, czyli słynnego toru Monza we Włoszech. Dalej stawka f1 odwiedza Singapur, Japonię, Koreę Południową. Przedostatnim wyścigiem w sezonie 2010 będzie GP Brazylii. Kierowcy skończą zmagania na torze w AbuZabi.